Í ágúst fyrir 3 árum gekk ég inn í bókabúð í Róm og rakst þar á eintak af Glæp og refsingu. "Aaaa, glæpur og refsing, það er ágætis hugmynd" hugsaði ég og verslaði hana til að hafa eitthvað að lesa í lestarferðum og á flugstöðvum. Ekki grunaði mig hverskonar fítons verkefni ég hafði tekið mér fyrir hendur því ég hef verið að lesa gripinn síðan þá. Hafrún var einmitt ólétt á þessum tíma og ansi oft leit ég ekki í bókina svo mánuðum skipti. Margt hefur gerst, við Hafrún trúlofuðumst, ég las kafla í glæp og refsingu, ég varð pabbi, las svo smá í Glæp og refsingu, ég fór að vinna í Seðlabankanum, las í glæp og refsingu, keypti íbúð, las smá, jájá, kláraði tölvunarfræðina og las kafla og kafla í glæp og refsingu. Núna er Katla María orðin rúmlega tveggja ára og ég er búinn að vera að lesa Glæp og refsingu alla hennar ævi.
Verandi eins þrjóskur einstaklingur og ég er þá var ég staðráðinn í að klára samt bókina. Ég neitaði mér um að byrja að lesa aðrar bækur í millitíðinni en neitaði mér hinsvegar ekki um að kaupa nýjar bækur þannig að hillumetrarnir af bókum sem mig dauðlangar til að lesa hafa verið að hlaðast upp. Það var svosem ekki að mér þætti bókin slæm, síður en svo, það var bara erfitt að koma sér í það að byrja aftur eftir langa bið og maður var búinn að gleyma hver var Rodion og hver var Rodya og hvernig þeir kumpánar tengdust honum Raskolnikov. En í gær tókst mér semsagt loksins að klára þetta ágæta verk og mikið sem ég er ánægður að ég þrjóskaðist við því núna er ég þvílíkt spenntur að fara að lesa eitthvað léttmeti.
p.s. hvort ætli það sé glæpur að vera tæp 3 ár að lesa bókina - eða refsing?
0 ummæli:
Sendu inn athugasemd